Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Το Πάσχα των Ανθρώπων



 Άλλο ένα Πάσχα έφτασε, άλλη μία Εβδομάδα των Παθών ολοκληρώνεται και άλλη μία Ανάσταση θα έρθει. Τουλάχιστον έτσι προβλέπει το ημερολόγιο της Εκκλησίας.
Είναι έτσι; Είναι το Πάσχα μια διεκπεραιωτική διαδικασία, ένα επαναλαμβανόμενο "έργο"; Η απάντηση είναι απλή: Για τις ψυχικά βολεμένες υπάρξεις, ναι είναι. Για τους ανθρώπους που ενδεχομένως να ανήκουν και στο σώμα της Εκκλησίας από προσωπικές φιλοδοξίες, από θεσιθηρία και από συμφεροντολογικές νοοτροπίες, το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη αφορμή υποκρισίας. Κανένα νόημα δεν ενυπάρχει στη νηστεία, την προσευχή, τον δήθεν ενάρετο βίο - ο οποίος σοκάρεται ακόμα και από "κακές" λέξεις ειπωμένες κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα - αν δεν υπάρχει η βίωση της ευθύνης απέναντι στον εαυτό μας.

Κατ' εμέ, το Πάσχα απευθύνεται σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: Στους ένθεους, τους άθεους και τους "αναζητητές" ή, επισήμως, αγνωστικιστές. Μην περιμένει κανείς, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, να πάρω θέση υπέρ κάποιας από τις τρεις κατηγορίες. Είμαι και με τους τρεις, εφόσον πληρούν μία μοναδική προϋπόθεση: Εφόσον είναι Άνθρωποι. Άνθρωποι με πάθη, με αδυναμίες, με έρωτες, με κακές σκέψεις, με εξιδανικεύσεις και απογοητεύσεις, με σάρκα και οστά. Για αυτούς εορτάζεται ακόμα η πιο μακραίωνη ιστορία βασανισμού και λύτρωσης της ψυχής. Δεν εορτάζεται για τους βολεψάκηδες, τους ανθρώπους των διαδρόμων, τους ιεράρχες των λυκοφιλικών εναγκαλισμών με πολιτικάντηδες κάθε λογής. Ούτε φυσικά για τους ψευδεπίγραφους χριστιανούς που προβάλλουν διαρκώς προς τα έξω μια δήθεν πολιτική ορθότητα, μεστή υποκρισίας και ψέματος. Μια πολιτική ορθότητα που στη δύσκολη στιγμή της στήριξης ενός φίλου, της διατύπωσης μιας γνώμης ελεύθερης και χωρίς αυθυποδούλωση, κιοτεύει και χάνεται...

"Ἔστω. Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς." έγραψε κάποτε ο Μανόλης Αναγνωστάκης στον "Επίλογό" του. Αυτό είναι το νόημα του Πάσχα. Ο αγώνας, η μη παραίτηση, η μη προσυπογραφή οποιουδήποτε προδιαγεγραμμένου βίου.

Σήμερα "ο Δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός"... Σε λίγα εικοσιτετράωρα "o Άδης στένων θα βοά" γιατί ο Χριστός θα έχει αναστηθεί.

Ο ίδιος Χριστός, ο μέχρι τότε ενανθρωπισμένος Θεός. Ο θεάνθρωπος, που πριν λίγες μέρες είχε πει: "Κύριε, απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο". Γιατί ποιος γνωρίζει οποιονδήποτε νέο άνθρωπο, 33 ετών, που να επιθυμεί να συλληφθεί και να θανατωθεί φρικτά αντί να χαρεί τη ζωή;

Τι είναι, λοιπόν, το Πάσχα; Μια ευκαιρία για όλους να παίξουν μπάλα στο γήπεδο της ζωής.

Αλίμονο σ' εκείνους που νομίζουν πως έχουν ήδη κλείσει θέση διαρκείας στα επίσημα...

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε εδώ το σχόλιό σας.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.